من دلم می خواهدخانه ای داشته باشم پر دوست کنج هر دیوارش دوستهایم بنشینند آرام...
اگه قرار باشه ظرف 24 ساعت دنیا به پایان برسه
تموم خطوط تلفن،تالارهای گفتگو و ایمیلها اشغال می شه....
همه جا پر میشه از این كه:
رنجوندمت،پشیمونم،منو ببخش
تو دوست خوبی بودی
از زحمات شما سپاس گزارم
تو را عاشقانه می پرستم
مراقب خودت باش.
اما بین این همه پیام یكی تكون دهنده تره:
همیشه عاشقت بودم ولی هیچ وقت بهت نگفتم!
پس عشق و محبت را تقدیم آنكس كه دوستش داریم كنیم
شاید كه دیگر فردایی نباشد.
امشب از خانه کوی تو پناه اورده ام مستم ای هوش به فرمان شراب امده ام
ماه را گفتم که ماه من کجاست ؟ گفت : هر شب رو در روی من است
در دل شب هر جا مهتاب است بازو به بازوی من است
گونه ام گلرنگ و چشمم پرده پرده اشک لب فرو بسته ام اما در سینه ام فریاد است
غنچه ها بر باد رفت و نفحه ها خاموش شد حریر بلبل که بینی نقشی از ان یار است
امیدم ان است که در گلشن هستی چون غنچه گل با لب پر خنده بمانی
نحوه نوشتن در وبلاگ
هر سلامی منتظر یک خداحافظی است.
هر شروعی به دنبال یک پایانی است.
مدیریتش سنجیده میشود.
موفقیت است.
امریكا: مدیران بعضی وقتها استعفا میدهند. ایران: عشق به خدمت مانع از استعفا میشود. امریكا: افراد از مشاغل پایین شروع میکنند و به تدریج ممکناست مدیر شوند.
ایران: افراد مدیر مادرزادی هستند و اولین شغلشان در بیستسالگی مدیریت است.
امریكا: برای یک پست مدیریت، دنبال مدیر میگردند. ایران: برای یک فرد، دنبال پست مدیریت میگردند و در صورتلزوم این پست ساخته میشود.
امریكا: یک کارمند ساده ممکن است سه سال بعد مدیر شود. ایران: یک کارمند ساده، سه سال بعد همان کارمند ساده است،در حالیکه مدیرش سه بار عوض شده.
امریكا: اگر بخواهند از دانش و تجربه کسی حداکثر استفاده رابکنند، او را مشاور مدیریت میکنند.
ایران: اگر بخواهند از کسی هیچ استفاده ای نکنند، او را مشاورمدیریت میکنند.
امریكا: اگر کسی از کار برکنار شود، عذرخواهی میکند و حتیممکن است محاکمه شود.
ایران: اگر کسی از کار برکنار شود، طی مراسم باشکوهی ازاو تقدیر میشود و پست مدیریت جدید میگیرد.
امریكا: مدیران بصورت مستقل استخدام و برکنار میشوند، ولیبصورت گروهی و هماهنگ کار میکنند.
ایران: مدیران بصورت مستقل و غیرهماهنگ کار میکنند، ولیبصورت گروهی استخدام و برکنار میشوند.
امریكا: برای استخدام مدیر، در روزنامه آگهی میدهند و با برخیمصاحبه میکنند.
ایران: برای استخدام مدیر، به فرد مورد نظر تلفن میکنند. امریكا: زمان پایان کار یک مدیر و شروع کار مدیر بعدی از قبلمشخص است.
ایران: مدیران در همان روز حکم مدیریت یا برکناریشان رامیگیرند.
امریكا: همه میدانند درآمد قانونی یک مدیر زیاد است... ایران: مدیران انسانهای ساده زیستی هستند که درآمدشان بهکسی ربطی ندارد.
امریكا: شما مدیرتان را با اسم کوچک صدا میزنید. ایران: شما مدیرتان را صدا نمیزنید، چون اصلاً به شما وقتملاقات نمیدهد.
اشك رازیست،لبخند رازیست،عشق رازیست
اشك آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم كه بگویی
نغمه نیستم كه بخوانی
صدا نیستم كه بشنوی
یا چیزی كه چنان ببینی
یا چیزی كه چنان بدانی
من درد مشتركم مرا فریاد كن
درخت با جنگل سخن میگوید
علف با صحرا،ستاره با كهكشان
ومن با تو سخن میگویم
نامت را به من بگو،دستت را به من بده
حرفت را به من بگو،قلبت را به من بده
من ریشهای تو را دریافته ام
با لبهایت برای همه لبها سخن گفته ام
ودستانت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان
...
.jpg)
....
صدا کن مرا
صدای تو خوب است .
صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می روید .
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم .
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است .
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد.
و خاصیت عشق این است .
کسی نیست ،
بیا زندگی را بدزدیم ، آن وقت
میان دو دیدار قسمت کنیم .
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم .
بیا زودتر چیزها را ببینیم .
ببین ، عقربک های فواره در صفحه ی ساعت حوض
زمان را به گردی مبدل می کنند .
بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام .
بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را .
مرا گرم کن
....
و آن وقت من ، مثل ایمانی از تابش "استوا" گرم ،
ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید.
سهراب سپهری
همه چی خوب پیش میره ،
تا اینجا نقشه زندگی هر دوتون یكی است .
اما میرسین به یه دو راهی ،
نقشه رو نگاه میكنین ،
از اینجا به بعد نقشه هاتون با هم فرق داره .
فكر میكنید اگه تو راه بمونین
كسی نیست به جلو هولتون بده
كسی نیست زیر بال و پرتون را بگیره ...
یا فكر میكنید
اصلا به عشق كی بقیه راه رو برم ؟؟
اما گروه دیگه ای هستند
كه به خودشون ، به حسشون ،
به درسهائی كه تو این گمراهی گرفتن
اعتماد میكنند
و سعی میكنند ادامه راه رو
با اتكا به نفس طی كنند.
اونا یه فرقی دارند
و اینه كه می دونند
باید از درسهایی كه
ازهمراهشون تا به اینجا گرفتند
برای ادامه راهشون استفاده كنند .
اونا باور دارند
هیچ همراهی بی هدف نیست ..
اونا به راهنمای اصلیشون ایمان دارند ،
اعتقاد دارند كسی بالای سر خودشون
و همراهشون هست كه
جاده زندگی رو براشون امن میكنه.
پس با خیال راحت به راهشون ادامه میدن .
این دسته باور دارند
اون راهی رو كه تا به این جا طی كردند
باعث رشدشون شده ...
خیلی جاها دلتنگ همراهشون هستند ،
اما از كجا معلوم ؟
شاید اون دو تا باید قوی تر بشن ،
هر كدوم مسیرهای تازه ای رو طی كنند ،
درسهای جدید یاد بگیرند ،
آماده بشن تا این درسها رو
به یكی دیگه یاد بدن .
همه و همه برای رشد ماست ،
یه وقتهائی یكی ،
همراه خوبی براتون نمیشه ،
براتون پشت پا میگیره ،
یه وقتائی هولتون میده تو چاله ،
یه جاهائی توی تاریكی شب
تنهاتون میذاره ..
همه اینها قلبتون رو به درد میاره ،
اما وقتی مسیرتون رو ازش جدا كردین
و تو راه جدید قدم میذارین ،
حواستون رو جمع میكنید ،
چاله ها رو میبینین ،
حواستون هست كه توش نیفتین ،
دقت میكنید كه
همه تكیه گاهتون رو به یكی ندین
كه اگه یه وقت شونه خالی كنه
با مخ زمین بخورین ...
اینبار دیگه یاد گرفتین
تو تاریكیها از خودتون مراقبت كنید ،
تجربه هاتون ،
مثل یه فانوس جلوی پاتون رو روشن میكنه .
حالا میبینین كه چقد رشد كردین ،
اون وقت برای اون همراهتون هم
دعای خیر میكنین
چون میفهمین اونم مربیتون بوده
و درسهائی بهتون داده
كه حالا به اینجا رسیدین .
درسته !
هر راهی كه
تو نقشه زندگیتون مشخص شده
هدفی رو تو دلش داره
و هر همراهی كه تو این راه كنارتونه ،
مربی شماست
كه درسهای زندگی رو بهتون یاد میده
و این شما هستین
كه با اتكا به خودتون
و با اعتماد به مسیری
كه كائنات براتون در نظر گرفته
انتخاب میكنین كه تو جاده زندگی قدم بذارین
و مسیر تازه زندگیتون رو مشخص كنین .
این مطلب از دوست خوبم آمنه دادفر بود برای خواندن مطالب بیشتر ایشون می تونید به وبلاگ ژرفا که در لینکستان وبلاگ هست بروید.
همیشه پیدا کردن پلی برای پیوند زدن احساسات و علایق با انسانی دیگر سخت است و موفق ترین و محبوب ترین افراد کسانی هستند که بتوانند این پل را برقرار کنند.من فکر می کنم سهم ما از زندگی این است که در طول این بازی مهیج باید خودمان باشیم.این بزرگترین سهمی است که می توانیم از زندگی داشته باشیمو گرنه بازی نکرده باختیم!من فکر می کنم همه انسانها در زندگی به دنبال یک چیز هستند خوشبختی!(البته درجامعه ما یک چیز دیگر هم اضافه شده اون هم دیدن امام زمان است!!!!
).این خوشبختی جنسش یک نوع احساس است نه پول است نه معشوق آخرین سیستم! و نه ماشین آخرین مدل!بلکه احساس خوشبختی است.هر کس می خواهد بداند چقدر سهم از زندگی خود دارد باید فکر کند تا این مدت چقدر خودش بوده است و چقدر احساس خوشبختی کرده است!(از نظر من البته).
من فکر میکنم همه قدم های ما در بازی زیبای زندگی لذت بردن از آن است باید احساس کنیم که داریم لذت می بریم.هر کس که این احساس را ندارد باید سریع به دنبال آن بگردد.بسیاری از ما وارد نشده به این بازی باخته ایم بد جوری هم باخته ایم.اگر ما ۲۰ ساله باشیم حداکثر ۵ تا از این ۲۰ سال دیگر توی این بازی هستیم.
بیاییم این ۵ تا دیگر را خوشبخت زندگی کنیم!مهم نیست تنهایی یا توی فوج فوج جمعیتی!مهم نیست محبوبی یا منفور!مهم نیست عاشقی و یا سنگ دل!مهم نیست بزرگی یا کوچک!مهم نیست...
مهم این است که از این به بعد خودمان باشیم...
خیلی از دوستان سابقه دار من مثل خودم برای تک تک لحظاتشان برنامه دارند می دانند که مثلا ۲ سال دیگر کجایند چه جور آدمی هستند و ۲۰ سال آینده چه شغلی دارند چه درامدی دارند پیش خودمان هم باشد حتی می دانند که باید چه سالی ازدواج کنند حتی می دانند با کی /کی/وکجا...
خوشبختانه من دوستان زیادی دارم با تیپ های گوناگون با جنسیت های متفاوت.من از همه این دوستان چیز هایی یاد گرفتم و توانسته ام بدانم که انسان ها با چه چیز سیراب می شوند با چه چیز مجذوب می شوند و به دنبال چه هستند. مهمترین چیز در زندگی من این است که بدانم می توانم بنویسم می توانم احساساتم اندیشه هایم را با قلمم به رقص در آورم و این برای من خیلی مهم است!از نظر من کسی که نتوانم خودش را ترسیم کند هیچ ارزشی برای خودش قایل نشده است چون اگر زندگیش برایش مهم بود حتما جایی آن را می نوشت جایی آن را نگاه می داشت.این از نظر من یعنی خوشبختی یعنی احساس پیروزی.پیروزی قلمم نگاهم فکرم.
من از این مکان که نا امیدم ولی با چند تا از دوستان دیگرم که قلمی توانا دارند می خواهیم روزنامه ای و یا مجله ای الکترونیکی بزنیم.شاید آنجا بتوانیم چیزهایی انتقال دهیم و چیزهایی بیگیرم.این گرفتن و انتقال توامان شرط زنده ماندن است.
این چند روز به دنبال چند کار مرتب به تهران می روم و به دانشگاه های متفاوت سر زدم و چیز های جالبی دیدم.انسان هایی به ظاهر عالم دیدم که چیزی جز درس و خواندن برایشان تعریف نشده است!اگر بگویی که کمی در مورد خودت حرف بزن نمی توانند.اگر ازشان بخواهی که زندگی را تفسیر کنند در اولین قدم می مانند ولی اگر ازشان بخواهی که درمورد درسش توضیح دهد برایت آنچنان تفسیر میکند که استاد شوی!خوشبختی این گروه در این تعریف شده است ولی برای من صف نان از همنشینی با این گروه لذت بخش تر است!
موفق خوشبخت و پیروز باشید.
(فاضل
)
در این راه طولانی ــ که ما بی خبریم و چون باد می گذرد ــ بگذار خرده اختلافهایمان با هم، باقی بماند. خواهش می کنم!
مخواه که یکی شویم؛ مطلقاً یکی.
مخواه که هرچه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم و هرچه من دوست دارم، به همان گونه، مورد دوست داشتن تو نیز باشد.
مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم، یک ساز را، یک کتاب را، یک طعم را، یک رنگ را، و یک شیوه نگاه کردن را.
مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلیقه مان یکی، و رؤیامان یکی.
همسفر بودن ابداً به معنای شبیه بودن و شبیه شدن نیست. و شبیه شدن، دال بر کمال نیست، بل دلیل توقف است.
شاید «اختلاف»کلمه خوبی نباشد و مرا نگوید. شاید «تفاوت» ، بهتر از «اختلاف» باشد. نمی دانم؛ اما به هر حال تک واژه مشکل ما را حل نمی کند.
پس بگذار این طور بگویم :
عزیز من!
زندگی را تفاوت نظرهای ما می سازد و پیش می برد نه شباهت هایمان، نه از میان رفتن و محو شدن یکی در دیگری؛ نه تسلیم بودن، مطیع بودن، امربر شدن و دربست پذیرفتن.
من زمانی گفته ام : «عشق، انحلال کامل فردیت است در جمع». حال نمی خواهم این مفهوم را انکار کنم؛ اما اینجا سخن از عشق نیست، سخن از زندگی مشترک است، که خمیر مایه آن می تواند عشق باشد یا دوست داشتن یا مهر و عطوفت یا ترکیبی از اینها، و در هر حال، حتی دو نفرکه سخت و بی حساب عاشق هم اند، و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست که هر دو، صدای کبک، درخت نارون، حجاب برفی، قله علم کوه، رنگ سرخ، بشقاب سفالی را دوست داشته باشند - به یک اندازه هم. اگر چنین حالتی پیش بیاید ــ که البته نمی آید ــ باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق. یکی کافیست. عشق، از خودخواهی ها و خودپرستی ها گذشتن است؛ اما این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست.
من از عشق زمینی حرف می زنم که ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری.
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان، نسبت به چیزی، یکی نیست، بگذار، در عین وحدت، مستقل باشیم. بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم. بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید.
تو نباید سایه کمرنگ من باشی
من نباید سایه کمرنگ تو باشم
این سخنی ست که در باب «دوستی» نیز گفته ام.
بگذار صبورانه و مهرمندانه در باب هرچیز که مورد اختلاف ماست بحث کنیم؛ اما نخواه که بحث، ما را به نقطه مطلقاً واحدی برساند.
بحث باید ما را به ادراک متقابل برساند نه فنای متقابل.
چه خاصیت که من، با همه تفردم، نباشم، و تو باشی، یا به عکس، تو با همه تفردت نباشی و همه من باشم؟
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست، سخن از ذره ذره واقعیت ها و حقیقت های عینی و جاری زندگی ست.
من کامو را بر سارتر ترجیح می دهم، صادقی را بر ساعدی.
باخ را بر بتهون ترجیح می دهم، عود را به جملگی سازها.
کوه را به دریا، دالی را به پیکاسو.
شاملو را، حتی به نیما.
تو اما ساعدی را دوست تر داری و بالزاک را.
پیانو و سنتور را به عود ترجیح می دهی.
نه دالی را طالبی نه پیکاسو را. ون گوگ را به هر دو ترجیح می دهی.
شاملو را دوست داری، اما هرگز نه به قدر سهراب سپهری.
دریا را دوست داری اما نه دریایی را که باید حسرت زده به آن نگریست ...
بیا درباره همه اینها به گفت و گو بنشینیم!
بیا بحث کنیم!
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم!
بیا کلنجار برویم!
اما سرانجام، نخواهیم که غلبه کنیم
و این غلبه منجر به آن شود که تو نیز چون من بیاندیشی یا به عکس.
مختصری نزدیک شدن بهتر از غرق شدن است.
تفاهم، بهتر از تسلیم شدن است.
تا زمانی که تو ساعدی را ترجیح می دهی، و سهراب را، درست تا آن زمان، ساعدی و سهراب مرا به تفکر و شناخت، به زنده بودن و حرکت کردن وادار می کنند. اگر تو، همه من شوی، من و تو سهراب را کشته ایم، و ساعدی را، و بسیاری را ...
عزیز من!
بیا، حتی، اختلاف های اساسی و اصولی مان را، در بسیاری زمینه ها، تا آنجا که حس می کنیم دوگانگی؛ شور و حال و زندگی می بخشد، نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ کنیم.
من و تو، تو و من، حق داریم در برابر هم قد علم کنیم. وحق داریم بسیاری از نظرات و عقاید همدیگر را نپذیریم؛ بی آن که قصد تحقیر هم را داشته باشیم.
گمان می کنم این از جمله آخرین حقوقی ست که در جهان کنونی برای انسانها باقی مانده است: این حق که در خانه خود، در اتاق خود، و در خلوت خود، در باب بسیاری از مسائل، من جمله سیاست و آرمان های سیاسی، اختلاف نظر داشته باشند.
عزیز من!
دو نیمه، زمانی یه راستی یکی می شوند و از دو«تنها» یک «جمع کامل» می سازند که بتوانند کمبودهای هم را جبران کنند، نه آن که عین مطلق هم شوند، چیزی بر هم مضاعف نکنند و مسائل خاص و تازه ایی را پیش نکشند...
پس، بانو!
بیا تصمیم بگیریم که هرگز عین هم نشویم.
بیا تصمیم بگیریم که حرکات مان، رفتارمان، حرف زدن مان، و سلیقه مان، کاملاً یکی نشود...
و فرصت بدهیم که خرده اختلاف ها، و حتی اختلاف های اساسی مان، باقی بماند.
و هرگز، اختلاف نظر را وسیله تهاجم قرار ندهیم...
عزیز من! بیا متفاوت باشیم!
دانشگاه
بازار کار
تفریح
امنیت اجتماعی
احترام اجتماعی
گرچه در پیکاری نا برابر، زخم خورده و تحقیر شده و دلشکسته ام
اما هنوز درون سینه شوقی ست که بر آفتاب نماز میگزارد
میخندم ،
زیرا فردا از آن من است.
لبخندی که بر چهره دارم از بخت یاری من نیست ،
بل طعنه ای ست بر هیبت دروغین تو !
نه لبخند شادی
این لبخند امید است.
تمسخری که خواب ترا به کابوس بدل میکند.
اگه حال ندارید کلیک نکنید!!!! حالتون ناجور گرفته میشه از ما گفتن بود
هی روزگار...